Aşk bir gün bizi terkeder.
Gün kararır, güneş söner,
sonsuzluğa uzanır geceler.
Uçar gider uzaklara, ayaklarına umut tanecikleri bağlı güvercinler.
Çaresizliğin dört bir yanı saran elleri,
alıkoyar sevgiliye dair hayalleri.
Hayal bile edememektir işte gerçek çaresizlik.
Suçtur artık onu düşünmek,
haramdır sevmek.
Yetmez bazen çok fazla sevdiğini bilmek.
Aşk gidince dilsiz kalır yürek.
Anlatamaz derdini gizler içine üzülerek.
Fazlalık hissi, fazla gelmek, istenmemek…
Sorar kendine o zaman;
Beni yüreği istediği için öpen bir melike
Hiç mi gelmeyecek?
Aşk bir gün bizi terkeder.
Uyandığımızda anlarız, artık yoktur.
İnkâra, isyana ne gerek
gerçek budur.
