bendeki sonsuz sensizlik

dizeler yazmak istiyorum
kamaştırsın gözlerini
dizelerimde görmelisin beni
ve öyle anlamalısın
derdimi dizelerimde bulmalısın

ben,
dizeler yazmak istiyorum
durmadan, çılgınca ve hepsi senin adına
dizelerimde görmelisin beni
dizelerimde bulmalısın anlıyor musun?
bendeki sonsuz sensizliği.

meğer hiç yokmuşsun

meğer hiç yokmuşsun
sahipsizmiş sana biriktirdiğim şiirler,
adressizmiş mektuplar,
anlamsızmış beni izliyormuşsun gibi davranmalarım;
sözde beğendirmek için kendimi sana.
meğer sadece benimmiş hepsi,
benim aldanmalarım.

meğer hiç yokmuşsun
kendimi sobeler dururmuşum hiç bilmeden.
gülermişim, ağlarmışım hep bir başıma,
memleket kurtarırmışım.
seninleyim diye düşündüğüm anlarda
meğer boşluktaymışım.

meğer hiç yokmuşsun
aslında paylaşılmamış hiç birşey.
takvimler önünden geçmemiş eskirken
en olmadığın yerde aramışım seni
bulduğumu bile sanmışım belki.

meğer hiç yokmuşsun
ellerin değilmiş uzandığımda tuttuğum,
gözlerin değilmiş o derya meğer
her sorunun cevabını istisnasız
ve her bilinmezin anlamını
daldığımda bulduğum.

meğer hiç yokmuşsun
nasıl da şaşırıyorum bak!
oysa değil ki farksız benim olmaman
her sabah doğan güneşin
gün bitince batmasından.

bütün yaşanmışlar

bütün yaşanmışlar unutulur her yeni aşkta.
böyle nankördür insan
ve aptaldır aslında
ömrü boyunca bekler durur
yinelemek için aynı hataları,
çıkmak için aynı kapılardan,
duymak için aynı sözleri,
kırmak için aynı kalpleri

ya da sunmak için kalbini; en içten haliyle,
kırsın diye birileri.