Birer bardak kahve içiyorken
donarak, karşısında vapur iskelesinin,
her damla kahvede
yavaş yavaş çözülürken buzları içimizin
biz,
ne kadar da izlenmeliğiz..
belki de tutuyor birbirini
üşümekten yorulmuş ellerimiz
fısıltılar halinde duyulan kelimeler
delip de buz tutan havasını
yaprakları çoktan dökülmüş bir kasım ayının,
taşıyoruz bugüne uzanan tüm mirasını
yaşanıp da bitmiş aşklarının
oturduğumuz şu köhne bankın.
Kolkola yürüyorken aslen kalabalık ama o an boş bir caddede
Belli kastetmiş iliğimize yağmur
nasıl da bitmemeli ve devam etmeliyiz buna şahit olmaya
Ne kadar çok sarılırsak o kadar az ıslanacakmış gibi
Biz,
Ne kadar da özlenmeliğiz..
Söze başlamak isteyen kelimelerimiz susuyor belki,
belki bozuk kaldırımlardan su sıçrıyor üstümüze
hızlı ve kararsız adımlarımız
götürüyor bizi istemeyerek gittiğimiz bir yere
ve çok özleyeceğiz bu anı biz bir gün yaşarsak eğer,
ertesi günün muhtemel yalnız güneşliliğinde..
