en hoşa gideni, en oraya olanı kelimelerin
en içinden geleniyse şairin
benden iyi kimse şiir yazamaz sana
içimden içim gider
sana seni anlatacak yeni bir kelime buldukça
ve sen her yeni kelimede
aramıza yeni mesafeler koydukça
uzaklığa meydan okur kelimeler
hele de en içten gelenleri
mümkünse kamuya da kapalı
benimkiler…
epey olmuştur en son ben diyeli
ama kusurabakma
en az bir o kadar olmuştur zira
ihtiyaç duymayalı
ben demeye bilhassa
sen araya bir “o” koyduğunda kıymete binen “ben”,
hiç böyle uzak hissetmemiştim kendimi senden.
ve şimdi gece hem de karanlık
yolumu ararken
düşünürken
üzülüp durayım yalnızlığıma ne çıkar
sabit sona ayarlanmış olmalı
iç kıpırdatan hikâyelerim
en içtenini bulsam da kelimelerin
çok şey anlatıp güzel cümleler kurmak
yıldızların kulpunu bulutlardan uzanıp tutmak
gökleri delip de sana ulaşmaya
olmuyor, yetmiyor.
sen demeyince, yapmayınca ve olmayınca sen
bütün söylenenler
bütün görülenler
yenilen, içilen
ne varsa tam olması gereken
hep bir yanı yarım kalıyor
